Als hij zijn lijf voelt, kan hij bij zichzelf blijven

Ondanks dat er vele overeenkomsten zijn tussen mensen en honden zijn er ook verschillen. Een volwassen mens heeft een zelfbewustzijn. Je weet dat je ‘er bent’. Je realiseert je ook dat je lichaam het jouwe is en je bent je er bewust van. Een kenmerk van zelfbewustzijn is dat  wanneer je in de spiegel kijkt, je jezelf herkent.  Lang is door gedragswetenschappers en de katholieke kerk verkondigd dat zelfbewustzijn strikt voorbehouden was aan de mens. Dat is echter een misvatting gebleken. Uit onderzoek is gebleken dat onder andere chimpansees en dolfijnen een zelfbewustzijn hebben.

Uit onderzoek is ook gebleken dat honden géén zelfbewustzijn hebben. Ze herkennen zichzelf niet in een spiegel en kunnen niet over zichzelf nadenken. Ze zijn zich niet bewust dat ze ‘er zijn’.  En daarmee hebben ze ook geen beseft van hun eigen lichaam. Een duidelijk lichaamsgevoel zoals u en ik heeft een hond niet.

Veel honden zijn uit hun huisje. Daar bedoel ik mee dat ze voortdurend bezig zijn om te spotten wat er in hun omgeving allemaal gebeurt. Om er achtereenvolgens flink op te reageren; blaffen, trekken aan de lijn, ernaar toe willen, uitvallen of zelfs afreageren naar de baas. Of bijvoorbeeld een hond die in onbekende situaties erg angstig is en trillend op zijn poten staat. Weer een andere hond staat stokstijf stil van angst of één die zich zich van angst slap als een natte vaatdoek op de grond laat vallen.

In al die situaties speelt het niet bewust zijn van zijn lijf een belangrijke rol. Veel honden in dergelijke situaties zijn onzeker. Maar, hoe kun je je ook zelfverzekerd voelen als je je niet bewust bent van je eigen lijf? Hoe kun je dan ’bij jezelf blijven’? En juist daar kunnen we iets aan doen.

Weet u nog dat u als klein kind door uw moeder lekker stevig werd ingestopt als t bedtijd was? Héérlijk. Dan kon je veel lekkerder slapen! Dat is ook de reden dat baby’s die ingebakerd worden (strak in windels gewikkeld) veel minder huilen. Als je strak ingestopt of omwikkeld bent, voel je je blijkbaar rustiger. “Iets” houdt je namelijk vast en dat geeft je een veilig gevoel. Dan hoef je als baby niet zo te huilen of onrustig te zijn.

Precies dát kan met een hond gedaan worden als hij ‘uit zijn huisje is’. Ik doe hem een bandage om. Daardoor wordt hij langzaam aan rustiger, zelfverzekerder. Hij kan beter bij zichzelf blijven en prikkels van buitenaf worden ‘afgeschermd’. De verkregen zelfverzekerdheid  leidt er niet toe dat hij nóg feller wordt. Kun je deze techniek zonder begeleiding uitvoeren? Nee, daarvoor is de ervaring van een specialist nodig. Bandageren is één van de tools die ik kan inzetten.

gedragstherapie-honden