Ice

Met kerst hing onder de kerstboom de foto van het zwart hondje dat we daags te voeren in het asiel gezien hadden. Onze kinderen waren door het dolle heen. Ze vonden die zwarte met zijn kraaloogjes vetcool en dus kreeg hij de bijpassende naam Ice. Hij knetterde van energie, springen, rennen, spelen etc. Alles bij elkaar een superhond. Na de puppycursus zijn we nog aan de vervolgcursus begonnen maar onze Ice was niet bij de les te houden. Spelen en nog eens spelen met andere honden was (en is nog steeds) zijn lust en zijn leven. De kleine pup werd een grote sterke volwassen hond. Urenlange wandelingen door de Ardennen werden de eerste jaren met hem gemaakt . Daarna als de baas een verfrissing nam lag hij onder de tafel van de dorpskroeg te slapen. Wat wil je nog meer, baas tevreden, hond tevreden. Totdat tijdens het winkelen de telefoon ging en onze dochter in paniek meedeelde dat Ice onze zoon in zijn lip gebeten had. Met spoed gingen we naar huis, en direct door naar de EHBO waar zijn bovenlip gehecht werd. Onze zoon had de hond die vredig voor de kachel lag te slapen in zijn neus geblazen. Hierop schrok de hond wakker en hapte meteen. We konden het wel verklaren maar dan mag hij toch nog niet bijten?. We wisten niet wat we hiermee aan moesten. Dus het werd als een incident afgedaan.. Echter tijdens een kinderfeestje een jaar later waren de neefjes en nichtjes in de tuin aan het spelen. Het drukke kinderspel ontvluchtte Ice door onder bij ons onder de tafel weg te kruipen. Toen de kinderen hem ook hier weer opzochten, had Ice plotseling de arm van een nichtje beet die het vervolgens uitgilde. Gelukkig had hij niet doorgebeten maar toch duidelijk even de tanden erin gezet. Vanaf dat moment vertrouwden we het niet meer met kleine kinderen. Weer een paar maanden later beet hij tijdens het stoeien een vriend van onze zoon naar zijn gezicht. Alles werd weer goedgepraat en niemand zag de ernst van de situatie. “Het was ook veel te druk”, “Jullie maken de hond knettergek met die harde muziek” etc. Onze superhond, allemansvriend veranderde en we hadden het niet echt in de gaten. In huis werd hij nu ook onrustig. Regelmatig krabde hij aan de deur om naar buiten te mogen en vervolgens als hij buiten was wilde hij direct weer naar binnen. Ook tijdens het eten of als er bezoek was, was zijn gedrag zeer irritant. Hij was erg opdringerig en moeilijk te corrigeren. In de zomervakantie 2004 ging het goed mis. Toen wij met vakantie waren kwamen mijn schoonouders in huis. Ze waren erg eigen met onze Ice. Mijn schoonvader wandelde wekelijks urenlang met hem. Toen hij echter Ice de eerste avond in de mand wilde leggen gebeurde het. De hond weigerde. Toen mijn schoonvader wat extra druk wilde zetten was het prijs. Hij werd vol in de hand gebeten. Na 7 hechtingen en een bezoek aan de EHBO zat de schrik er goed in. En toch weer probeerden wij het goed te praten en te verklaren. “Ja hij zal wel bang geweest zijn door de ongewende vreemde situatie” etc. Echter actie werd niet ondernomen. De hond had het echter wel goed begrepen. “Als het mij niet past bijt ik gewoon eens flink dan laten ze me wel met rust of krijg ik mijn zin.” Twee maanden later viel hij echt aan. Onze hulp komt vol goede zin binnen. Ze kent Ice al vanaf dat hij pup is. Ze verwelkomt hem en gaat aan de slag. Als ze net bezig is bespringt Ice haar en bij haar vol in het gezicht. Als ze zich wil verweren, bijt hij haar nog eens in de bovenarm. Als ik op het lawaai afkom stopt Ice meteen en gaat met zijn staart tussen de poten zijn mand in. Tot hier en niet verder, er moet iets gebeuren, maar wat. Afmaken zeg ik, dit kan en mag niet.; Anderen zoeken toch nog een excuus: “Hij is bang voor de stofzuiger”,” Hij heeft een hekel aan haar omdat ze met poetsen zoveel lawaai maakt”. En dan uiteindelijk wordt toch de knoop doorgehakt en maar de dierenarts gebeld voor een spuitje. De kinderen zijn helemaal overstuur, ze willen hun Ice niet missen. Het liep echter anders.

“Afmaken kun je hem nog altijd” zei de dierenarts, je moet eens bellen met Godfried Dols, die is gespecialiseerd in gedragstherapie. “Als hij er niets in ziet kunnen we hem nog altijd laten inslapen”. En wat bleek toen we kennis maakten met Godfied: we waren niet de enige met een probleemhond, en wat veel belangrijker is er was ook nog iets aan te doen. We gingen aan de slag. Vol verbazing hebben we geluisterd naar het plan van aanpak. Dit was in onze ogen zo onorthodox dat we wel vaker getwijfeld hebben. Maar het was onze laatste kans met Ice dus hebben we het volgens zijn plan doorgezet. En ziedaar, reeds na 1 week zat er al duidelijk verbetering in het gedrag van Ice. Nu ik dit schrijf, ongeveer 3 maanden na dat eerste telefoontje zijn we al een heel eind op weg. Ice heeft weer de juiste plaats in ons gezin (zijn roedel). Onder aan de ladder op de laagste positie. Hij is weer hond, heeft rust, en weet exact waar hij aan toe is. We zijn er echter nog niet. Iedere week wordt er opnieuw geoefend met de halty in het samenlopen. Ice leert zijn lichaam en zichzelf kennen waardoor hij rust ervaart, in balans is en weer samen met zijn baas iets wil doen. De nadruk ligt op samen. En natuurlijk zoals in iedere opvoeding of relatie zijn er ups en downs. De ene keer gieren hem de hormonen door zijn lijf, is hij zwaar verliefd en is er niets met hem te beginnen. De volgende keer neemt hij heel alert twee stappen tegelijk Samen zijn we op de goede weg. Hoewel er nog veel moet gebeuren hebben zowel Ice als zijn baasjes weer plezier in elkaar. Dankzij de Hondentolk zijn we in staat onze hond te begrijpen (en hij ons). We vragen ons wel eens af wie er nu eigenlijk in therapie is? Maar het werkt dus wat zou het.

Familie Sliepen