Pasco

Pasco kwam bij ons wonen op een leeftijd van 4 jaar, na in een omgeving geleefd te hebben waar agressie en verslaving een normaal gegeven was. Hij was emotioneel verwaarloosd, werd veel alleen gelaten in een totaal kale ruimte op de bovenverdieping, moest zijn behoefte binnen doen en om aan voldoende voedsel te komen, liep hij -indien hij er de kans toe kreeg- op straat de containers langs waar hij vaak weggejaagd werd. Dit is zijn voorgeschiedenis in het kort. Hij kwam van een leefsituatie waarin hij geen of alleen negatieve aandacht kreeg, in een situatie waar ineens heel veel aandacht op hem gericht was. En ik denk – nu achteraf – dat het daar al meteen mis ging: zijn nieuwe roedel bestond buiten ons uit nog vier poezen en een oude, dove hond waar hij al vlug de leiding over had. In huis paste hij zich goed aan , als hij maar wist wat de bedoeling was. In situaties die onbekend [bedreigend] voor hem waren, bv. een poes op schoot waar hij bij was, gromde hij even en maakte oogcontact, maar door dit te negeren bleef het grommen weg en accepteerde hij dit soort situaties steeds vaker en vlugger. En hier ging het, denk in, in feite weer mis, want het grommen werd genegeerd! En toen er een moment kwam waarop hij gromde, wat we niet konden tolereren, liet hij zich niet corrigeren [dit werd verbaal gedaan, zonder schreeuwen] en werd hij nog kwader. Gezien zijn verleden wilden we geen zware correcties toepassen; we wisten trouwens ook niet op welke manier! Dus bleef de situatie gehandhaafd, waardoor er weer een reden ontstond om het mis te laten gaan. Want het grommen werd na een tijdje happen en Pasco voelde zich steeds sterker worden: en wij voelden dat we eigenlijk geen vat op hem hadden in situaties die hij niet leuk vond. Na een paar maanden ontstonden er steeds vaker situaties waarin hij ging fixeren en bereid was conflicten aan te gaan, situaties waarin hij niet gecorrigeerd kon worden, wel genegeerd om het niet uit de hand te laten lopen.

Op dat moment ben ik van alles gaan lezen om het gedrag van de hond om te kunnen vormen en las ik o.a. uit de bibliotheek het boek van Godfried (Hondentaal van binnenuit). Maar dit soort gedrag omvormen alleen met behulp van boeken is voor een leek vrijwel onmogelijk. Toen Pasco dan ook enkele weken later op dezelfde dag twee keer zodanig naar me uitviel dat ik nog net op tijd een arm voor mijn gezicht kon houden, heb ik direct na dit voorval een afspraak bij de hondentolk gemaakt om te praten over gedragstherapie!

Hier zijn we nu ongeveer twee maanden mee bezig en het gaat gelukkig de goede kant op. Het was al in de eerste week fascinerend om te zien hoe het gedrag van Pasco bezig was te veranderen, alleen maar door het veranderen van ons eigen gedrag en dit alles zonder woorden! Elke week veranderd zijn gedrag wel iets ten goede, stapje voor stapje gaat het vooruit en soms een stapje achteruit. Hij wordt er zelf ook gelukkiger en evenwichtiger door, wat eigenlijk wel het belangrijkste is! We merken nu ook duidelijker op waar Pasco problemen mee heeft, zoals: andere mensen en kinderen, alleen zijn, aanrakingen en lichamelijke verzorging, plotselinge en drukke bewegingen. Soms denk je dat er alleen maar problemen bijkomen, maar door deze problemen -hoe klein en of nietszeggend soms in onze ogen – stap voor stap op te lossen, verdwijnt het grote probleem langzamerhand ook! Het vertrouwen over en weer is er nog lang niet voor 100 procent, maar we zijn op de goede weg.

Pasco is nu heel rustig in huis, hij laat de poezen én de kattenbakken met rust, weet waar zijn eigen veilige plek is in huis, ligt niet meer in de weg en loopt buiten goed mee aan de halti. Hij vindt de oefeningen op locatie in Kerkrade geweldig en de oefeningen om hem over zijn angsten heen te helpen vind hij steeds leuker worden! En ondanks het feit dat kleine terugvalletjes op momenten dat je het nu juist niet verwacht, soms wel eens verdrietige emoties oproepen, hebben we alle vertrouwen in de toekomst, want bovenal: na alles wat Pasco heeft meegemaakt heeft hij het verdiend om gelukkig te zijn, ook al gewoon vanwege het feit dat hij onze hond is!!!

José en Loek Leemhuis